го́мік

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. го́мік го́мікі
Р. го́міка го́мікаў
Д. го́міку го́мікам
В. го́міка го́мікаў
Т. го́мікам го́мікамі
М. го́міку го́міках

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

gay​1 [geɪ] n. infml гей, «го́мік»

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

gej

м. гомасексуаліст, гей, блакітны, гомік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ciota

м.

1. павеліч. цётка;

2. вядзьмарка;

3. разм. гомасексуаліст; гомік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

fag

I [fæg]

1.

v.t.

зьнясі́льваць, стамля́ць (пра́цай)

2.

v.i.

зьнясі́львацца, стамля́цца

3.

n.

1) цяжка́я, ну́дная пра́ца

2) informal недапа́лак -лка, бычо́к -ка (цыгарэ́ты)

II [fæg]

n., Sl.

гомасэксуалі́ст -а m.; го́мік -а m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)