генія́льны, -ая, -ае.

1. Надзелены геніем (у 1 знач.).

Г. пісьменнік.

2. Уласцівы генію, творча дасканалы.

Геніяльная сімфонія Шастаковіча.

|| наз. генія́льнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

генія́льны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. генія́льны генія́льная генія́льнае генія́льныя
Р. генія́льнага генія́льнай
генія́льнае
генія́льнага генія́льных
Д. генія́льнаму генія́льнай генія́льнаму генія́льным
В. генія́льны (неадуш.)
генія́льнага (адуш.)
генія́льную генія́льнае генія́льныя (неадуш.)
генія́льных (адуш.)
Т. генія́льным генія́льнай
генія́льнаю
генія́льным генія́льнымі
М. генія́льным генія́льнай генія́льным генія́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

генія́льны гениа́льный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

генія́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Надзелены геніем (у 1 знач.); выключна адароны, таленавіты. Янка. Купала быў першым, хто чуццём геніяльнага мастака разгадаў у Багдановічу выдатнага паэта. Майхровіч.

2. Уласцівы генію, творча дасканалы. Геніяльная думка. Геніяльны раман.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

генія́льны genil

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

генія́льны

(лац. genialis = прыемны, мілы)

1) выключна адораны, таленавіты (напр. г. кампазітар);

2) уласцівы генію, творча дасканалы (напр. г-ая думка, г. твор).

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

гениа́льный генія́льны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

genialny

геніяльны;

genialny muzyk — геніяльны музыкант

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

genil a генія́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

генія́льнасць

(ад геніяльны)

найвышэйшая ступень творчай адоранасці і развіцця здольнасцей чалавека.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)