віча́нішча, -а, н.

Поле, з якога сабралі ўраджай вікі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

віча́нішча

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. віча́нішча віча́нішчы
Р. віча́нішча віча́нішчаў
віча́нішч
Д. віча́нішчу віча́нішчам
В. віча́нішча віча́нішчы
Т. віча́нішчам віча́нішчамі
М. віча́нішчы віча́нішчах

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

віча́нішча ср. по́ле, на кото́ром росла́ ви́ка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

віча́нішча, ‑а, н.

Поле, з якога сабралі ўраджай вікі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)