вянча́ны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вянча́ны |
вянча́ная |
вянча́нае |
вянча́ныя |
| Р. |
вянча́нага |
вянча́най
вянча́нае |
вянча́нага |
вянча́ных |
| Д. |
вянча́наму |
вянча́най |
вянча́наму |
вянча́ным |
| В. |
вянча́ны (неадуш.)
вянча́нага (адуш.) |
вянча́ную |
вянча́нае |
вянча́ныя (неадуш.)
вянча́ных (адуш.) |
| Т. |
вянча́ным |
вянча́най
вянча́наю |
вянча́ным |
вянча́нымі |
| М. |
вянча́ным |
вянча́най |
вянча́ным |
вянча́ных |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вянча́ны
дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, незакончанае трыванне
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
вянча́ны |
вянча́ная |
вянча́нае |
вянча́ныя |
| Р. |
вянча́нага |
вянча́най
вянча́нае |
вянча́нага |
вянча́ных |
| Д. |
вянча́наму |
вянча́най |
вянча́наму |
вянча́ным |
| В. |
вянча́ны (неадуш.)
вянча́нага (адуш.) |
вянча́ную |
вянча́нае |
вянча́ныя (неадуш.)
вянча́ных (адуш.) |
| Т. |
вянча́ным |
вянча́най
вянча́наю |
вянча́ным |
вянча́нымі |
| М. |
вянча́ным |
вянча́най |
вянча́ным |
вянча́ных |
Кароткая форма: вянча́на.
Крыніцы:
dzsl2007,
krapivabr2012,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вянча́ны, ‑ая, ‑ае.
Дзеепрым. зал. пр. ад вянчаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
ве́нчанный ве́нчаны, вянча́ны.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
каранава́ны, ‑ая, ‑ае.
1. Дзеепрым. зал. пр. ад каранаваць.
2. у знач. прым. Надзелены манархічнай уладай; вянчаны на царства. Каранаваны кароль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
РАЗУМО́ЎСКІЯ,
расійскі дваранскі род укр. паходжання, прадстаўнікі якога займалі значныя дзярж. і дыпламат. пасады ў 18—1-й пал. 19 ст. Вялі радаслоўную ад укр. казака Рыгора Розума, чыё змененае прозвішча (або мянушка) стала іх родавым прозвішчам. Найб. вядомы: сын Рыгора Розума Аляксей Рыгоравіч Р. (28.3.1709, с. Лемяшы Чарнігаўскай вобл., Украіна — 17.7.1771), граф.(1744), ген.-фельдмаршал (1756). З 1731 пеўчы прыдворнай укр. капэлы. Фаварыт, з 1742 таемна вянчаны муж імператрыцы Лізаветы Пятроўны. Адстойваў ва ўрадзе Расіі інтарэсы ўкр. казацкай старшыны, спрыяў аднаўленню гетманства на Левабярэжнай Украіне. З 1762 у адстаўцы. Яго брат Кірыла Рыгоравіч Р. (29.3.1728, нарадзіўся там жа — 15.1.1803), граф (1744), ген.-фельдмаршал (1764). Апошні гетман Левабярэжнай Украіны (1750—64). Прэзідэнт Пецярбургскай АН (1746—98; у час знаходжання за мяжой у 1766—98 яго замяшчалі дырэктары). У час гетманства абмежаваў у інтарэсах казацкай старшыны сял. пераходы, правёў суд. рэформу 1760—63, заахвочваў развіццё ўкр. культуры. Сын Кірылы Рыгоравіча Р. Аляксей Кірылавіч Р. (23.9.1748, С.-Пецярбург — 17.4.1822), граф. Міністр нар. асветы (1810—16). Яго брат Андрэй Кірылавіч Р. (2.11.1752, г. Глухаў Сумскай вобл., Украіна — 23.9.1836), князь (1815), дыпламат. З 1777 на дыпламат. службе. Рас. пасол у Аўстрыі (1790—99, 1801—07) і некат. інш. дзяржавах. Адзін з кіраўнікоў (першы ўпаўнаважаны) рас. дэлегацыі на Венскім кангрэсе 1814—15.
т. 13, с. 266
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)