вы́так
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вы́так |
вы́такі |
| Р. |
вы́таку |
вы́такаў |
| Д. |
вы́таку |
вы́такам |
| В. |
вы́так |
вы́такі |
| Т. |
вы́такам |
вы́такамі |
| М. |
вы́таку |
вы́таках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
вы́так Крыніца, возера, балота, з якога выцякае рака, ручай (Слаўг.). Тое ж вытока, вы́цек, вы́пусак (Слаўг.).
Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)