Высо́цкае
назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне
|
адз. |
| н. |
| Н. |
Высо́цкае |
| Р. |
Высо́цкага |
| Д. |
Высо́цкаму |
| В. |
Высо́цкае |
| Т. |
Высо́цкім |
| М. |
Высо́цкім |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
высо́цкі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
высо́цкі |
высо́цкая |
высо́цкае |
высо́цкія |
| Р. |
высо́цкага |
высо́цкай
высо́цкае |
высо́цкага |
высо́цкіх |
| Д. |
высо́цкаму |
высо́цкай |
высо́цкаму |
высо́цкім |
| В. |
высо́цкі (неадуш.)
высо́цкага (адуш.) |
высо́цкую |
высо́цкае |
высо́цкія (неадуш.)
высо́цкіх (адуш.) |
| Т. |
высо́цкім |
высо́цкай
высо́цкаю |
высо́цкім |
высо́цкімі |
| М. |
высо́цкім |
высо́цкай |
высо́цкім |
высо́цкіх |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
ВЫСО́ЦКАЯ КУЛЬТУ́РА,
археалагічная культура канца бронзавага і пач. жалезнага вякоў (10—6 ст. да н.э.), пашыраная на З Валыні — Пн Прыкарпацця (Львоўская і Цярнопальская вобл. Украіны). Назва ад могільніка каля с. Высоцкае Львоўскай вобл., Украіна. Насельніцтва займалася земляробствам і жывёлагадоўляй, жыло на паселішчах у паўзямлянкавых жытлах з агнішчамі або каменнымі пячуркамі. Пахавальны абрад — трупапалажэнне, радзей трупаспаленне ў бескурганных, пазней і ў курганных могільніках. Вырабляла цюльпанападобныя і слоікавыя пасудзіны, гліняныя культавыя фігуркі птушак; карысталася бронзавымі, радзей жал. прыладамі працы і зброяй, таксама каменнымі сякерамі, крамянёвымі сярпамі і наканечнікамі стрэл, бронзавымі ўпрыгожаннямі. Зрабіла пэўны ўплыў на мілаградскую культуру. Паводле археолага Ю.У.Кухарэнкі, помнікі Высоцкай культуры трапляюцца ў межах Беларусі ў сярэднім цячэнні р. Гарынь і на р. Сцвіга.
С.Я.Рассадзін.
т. 4, с. 324
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)