выпускні́к, -а́, мн. -і́, -о́ў, м.

Той, хто заканчвае навучальную ўстанову, навучэнец апошняга класа, курса.

|| ж. выпускні́ца, -ы, мн. -ы, -ніц.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

выпускні́к

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. выпускні́к выпускнікі́
Р. выпускніка́ выпускніко́ў
Д. выпускніку́ выпускніка́м
В. выпускніка́ выпускніко́ў
Т. выпускніко́м выпускніка́мі
М. выпускніку́ выпускніка́х

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выпускні́к, -ка́ м. выпускни́к

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выпускні́к, ‑а, м.

Той, хто канчае навучальную ўстанову, навучэнец апошняга класа, курса. Надыходзілі экзамены. Выпускнікі [школы] услых марылі аб будучым, сачылі за аб’явамі ў газетах, выбіралі навучальныя ўстановы. Чарнышэвіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выпускні́к м. Absolvent [-´vɛnt] m -en, -en; Schúlabgänger m -s, -, Abituri¦ént m -en, -en (школы)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

выпускни́к выпускні́к, -ка́ м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выпускні́ца, ‑ы, ж.

Жан. да выпускнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

school leaver [ˌsku:lˈli:və] n. BrE выпускні́к шко́лы

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

absolwent

м. выпускнік;

absolwent wydziału chemii — выпускнік хімічнага факультэта;

absolwent szkoły podstawowej — выпускнік пачатковай школы;

absolwent kursów zawodowych — выпускнік прафесійных курсаў

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

abiturient

м. выпускнік (звычайна, сярэдняй школы);

abiturient liceum — выпускнік ліцэя

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)