выкрыва́нне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. выкрыва́нне
Р. выкрыва́ння
Д. выкрыва́нню
В. выкрыва́нне
Т. выкрыва́ннем
М. выкрыва́нні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

выкрыва́нне ср.

1. разоблаче́ние, раскры́тие; изобличе́ние, обличе́ние;

2. вскры́тие, вскрыва́ние; обнаже́ние;

1, 2 см. выкрыва́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

выкрыва́нне, ‑я. н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. выкрываць — выкрыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

выкрыва́нне н. Entlárvung [-v-] f -, -en; Blóßstellung f - (каго-н.); Áufdeckung f -, -en, Enthüllung f -, -en (задум і г. д.)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

вы́крыць, -крыю, -крыеш, -крые; -крыты; зак.

1. каго-што. Знайсці, выявіць; раскрыць, зрабіць вядомым невядомае, сакрэтнае.

В. патайное сховішча.

В. злачынствы.

2. што. Растлумачыць скрыты сэнс, сутнасць чаго-н.

В. хлусню.

В. антынародны характар самаўладства.

|| незак. выкрыва́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

|| наз. выкрыва́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

самавыкрыва́нне, -я і самавыкрыццё, -я́, н.

Выкрыванне самога сябе, сваіх дзеянняў, учынкаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

самавыкрыва́нне, ‑я, і самавыкрыццё, ‑я, н.

Выкрыванне самога сябе, сваіх дзеянняў, учынкаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

обличе́ние

1. (разоблачение) выкрыва́нне, -ння ср.;

обличе́ние лжи выкрыва́нне няпра́ўды (хлусні́);

2. (обнаружение) пака́званне, -ння ср., выяўле́нне, -ння ср., выкрыва́нне, -ння ср.; см. облича́ть;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Entlárvung f -, -en выкрыццё, выкрыва́нне

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

контрпрапага́нда, ‑ы, ДМ ‑дзе, ж.

Палітыка-выхаваўчая работа, накіраваная на выкрыванне паклёпніцкай прапаганды Захаду, якая імкнецца падрываць асновы сацыялістычнага ладу ў краінах, што будуюць камуністычнае грамадства.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)