вы́валачка
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
вы́валачка |
вы́валачкі |
| Р. |
вы́валачкі |
вы́валачак |
| Д. |
вы́валачцы |
вы́валачкам |
| В. |
вы́валачку |
вы́валачкі |
| Т. |
вы́валачкай
вы́валачкаю |
вы́валачкамі |
| М. |
вы́валачцы |
вы́валачках |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Drésche f -
1) малацьба́
2) разм. вы́валачка, лупцо́ўка, кухталі́;
er hat tüchtige ~ gekríegt яго́ як след адлупцава́лі
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)
вы́волочка ж., прост.
1. (действие) вы́валачка, -кі ж.; вывалака́нне, -ння ср., вывала́кванне, -ння ср., выця́гванне, -ння ср.; см. вывола́кивать;
2. (нагоняй) прачуха́нка, -кі ж., лупцо́ўка, -кі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)