во́шуст
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
во́шуст |
во́шусты |
| Р. |
во́шуста |
во́шустаў |
| Д. |
во́шусту |
во́шустам |
| В. |
во́шуста |
во́шустаў |
| Т. |
во́шустам |
во́шустамі |
| М. |
во́шусце |
во́шустах |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Во́шуст ’ашуканец’ (З нар. сл., карэліц.). Ст.-бел. ошустъ. Запазычанне з польск. oszust ’тс’ (Булыка, Запазыч., 234).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Ошуст ’ашуканец’ (Нас., Бяльк., Сл. ПЗБ, Федар. I, Нар. лекс.). Ст.-бел. ошустъ ’тс’. Гл. вошуст.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)