во́цатніца
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
во́цатніца |
во́цатніцы |
| Р. |
во́цатніцы |
во́цатніц |
| Д. |
во́цатніцы |
во́цатніцам |
| В. |
во́цатніцу |
во́цатніцы |
| Т. |
во́цатніцай
во́цатніцаю |
во́цатніцамі |
| М. |
во́цатніцы |
во́цатніцах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
во́цатніца, ‑ы, ж.
Пасудзіна, у якой воцат падаецца на стол.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
у́ксусница (посуда) во́цатніца, -цы ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)