во́хаць, -аю, -аеш, -ае; незак.

Тое, што і вохкаць.

|| наз. во́ханне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

во́хаць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. во́хаю во́хаем
2-я ас. во́хаеш во́хаеце
3-я ас. во́хае во́хаюць
Прошлы час
м. во́хаў во́халі
ж. во́хала
н. во́хала
Загадны лад
2-я ас. во́хай во́хайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час во́хаючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

во́хаць несов., разг., см. во́хкаць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

во́хаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак.

Тое, што і вохкаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

заво́хаць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; зак.

Пачаць вохаць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Во́хкаць (БРС, Шат., Бяльк.). Укр. е́хкати ’тс’. Дэмінутыўная форма ад вохаць; гэтыя формы пашыраны ва ўкр. мове і менш — у бел. (Чарнецкі, Мовазнаўства, 1970, 5, 28 і наст.).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

Вох выкл. (БРС, КТС, Нас.), адсюль — вохаць, вохнуць (БРС, Бяльк., КТС, Нас., Касп.). Параўн. рус. ох, охать, ст.-рус. охъ, укр. ох, о́хати, чэш., польск. och. Гукапераймальнае (Міклашыч, 220; Праабражэнскі, 1, 624; Фасмер, 3, 174).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

стагнаць, крахтаць, крактаць; войкаць, вохкаць, вохаць (разм.)

Слоўнік сінонімаў і блізказначных слоў, 2-е выданне (М. Клышка, правапіс да 2008 г.)