во́пытны, -ая, -ае.

1. гл. вопыт.

2. Які мае вопыт (у 2 знач.).

Вопытныя кадры.

В. чалавек.

Вопытнае вока (спрактыкаванае, натрэніраванае).

|| наз. во́пытнасць, -і, ж.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

Во́пытны

назоўнік, уласны, неадушаўлёны, неасабовы, субстантываваны, ад’ектыўнае скланенне

адз.
м.
Н. Во́пытны
Р. Во́пытнага
Д. Во́пытнаму
В. Во́пытны
Т. Во́пытным
М. Во́пытным

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

во́пытны

прыметнік, якасны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. во́пытны во́пытная во́пытнае во́пытныя
Р. во́пытнага во́пытнай
во́пытнае		 во́пытнага во́пытных
Д. во́пытнаму во́пытнай во́пытнаму во́пытным
В. во́пытны (неадуш.)
во́пытнага (адуш.)		 во́пытную во́пытнае во́пытныя (неадуш.)
во́пытных (адуш.)
Т. во́пытным во́пытнай
во́пытнаю		 во́пытным во́пытнымі
М. во́пытным во́пытнай во́пытным во́пытных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

во́пытны (о человеке) о́пытный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

во́пытны, ‑ая, ‑ае.

Які мае вопыт работы ў якой‑н. галіне. Вопытныя кадры. Вопытны праваднік. Вопытны шафёр. // З багатым жыццёвым вопытам; з пэўнымі навыкамі. Бывае, што прадбачанні нават вопытных людзей аказваюцца памылковымі. Ермаловіч. Наперадзе бег.. [леснікоў] неразлучны спадарожнік, — разумны і вопытны сабака. Шчарбатаў. // Спрактыкаваны, натрэніраваны (пра зрок, слых). Вопытнае вока.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вопытны (в., Мінскі р-н) 7/248

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

во́пытны

1. (пра чалавека) erfáhren, bewándert (у чым-н. in D);

2. (прызначаны да вопытаў) Versúchs ; experimentéll, Experimentál ;

во́пытная гаспада́рка Versúchsbetrieb m -(e)s, -e, Versúchsgut n -(e)s, -güter;

3. (які грунтуецца на вопыце) experimentéll; erfáhrungsmäßig;

во́пытным шля́хам durch Versúche, experimentéll

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

во́пыт, -у, М -пыце, мн. -ы, -аў, м.

1. Адлюстраванне ў свядомасці людзей законаў аб’ектыўнага свету і грамадскай практыкі, атрыманае ў выніку іх актыўнага практычнага пазнання.

Пачуццёвы в.

2. Сукупнасць ведаў і практычна засвоеных звычак.

Жыццёвы в.

В. будаўніцтва.

3. Узнаўленне якой-н. з’явы эксперыментальным шляхам, стварэнне чаго-н. новага ў пэўных умовах з мэтай даследавання, выпрабавання.

Хімічныя вопыты.

Вопыты калекцыянераў.

4. Спроба ажыццявіць што-н., пробнае ажыццяўленне чаго-н.

Першы в. маладога пісьменніка.

|| прым. во́пытны, -ая, -ае (да 1 і 3 знач.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

военача́льнік, -а, мн. -і, -аў, м.

Вайсковы або флоцкі начальнік, камандзір (звычайна вышэйшы).

Вопытны в.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

doświadczony

вопытны; дасведчаны; спрактыкаваны;

doświadczony nauczyciel — вопытны настаўнік

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)