волоки́та​I (проволочка) цягані́на, -ны ж., валакі́та, -ты ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

волоки́та​II (любитель поухаживать) разг., уст. залётнік, -ка м.; валацу́га, -гі м.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

волокита

Том: 4, старонка: 141.

img/04/04-141_0854_Волокита.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

цягані́на ж., разг. волоки́та, каните́ль, проволо́чка;

◊ разве́сці ~ну — развести́ волоки́ту;

папяро́вая ц. — бума́жная волоки́та

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ба́бнік м., прост., пренебр. ба́бник, волоки́та

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

залётнік м., разг. (любитель поухаживать) ухажёр, волоки́та

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

волоки́тный (к волоки́та​I) разг. валакі́тны, мару́дны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

Валакі́та ’цяганіна, валакіта’ (БРС). З рус. волокита.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

валакі́та ж. волоки́та, каните́ль;

◊ папяро́вая в. — бума́жная волоки́та;

госць не госць, а ~ты досць — погов. гость не гость, а хлопо́т хвата́ет

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

*Маракі́та, марокі́та ’клопат’, морокня́, морокоўня́ ’тс’ (ТС). Да марока 2 (гл.). Морокіта — кантамінацыя моро́ка і рус. волоки́та.

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)