визг м. віск, род. ві́ску м., ві́скат, -ту м.; (писк) піск, род. пі́ску м.; (скуление) скавыта́нне, -ння ср.;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
вішча́нне ср. визг м., визжа́ние, взви́згивание
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
віската́нне ср., разг. визжа́ние; визг м., визготня́ ж.
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
скавыта́нне ср., прям., перен. визг м., визжа́ние, скуле́ние
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
еката́нне ср.
1. стена́ние;
2. визжа́ние, визг м.;
1, 2 см. еката́ць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
Візг ’візгат, пранізлівы, рэзкі гук’ (КТС). Рус. визг ’тс’. У іншых слав. мовах маецца глухі варыянт гэтай лексемы visk‑. Звонкасць ‑зг абумоўлена, відаць, інтэрвакальнай пазіцыяй. Да віск (гл.). Сюды ж новаўтварэнні візгат, візгатня, візгатанне, візготны, візгатаць, візгатліва.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
піск (род. пі́ску) м. писк; визг; взвизг;
◊ ні ~ку ні ві́ску — ни шу́му ни га́му
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
ПАРАЛЕКСІ́Я,
моўная з’ява, якая выяўляецца пры папарным супастаўленні лексічных адзінак дзвюх блізкароднасных моў — паралексаў. Словы-паралексы маюць нерэгулярныя адрозненні ў некат. дэталях формы: грамат. родзе, ліку, націску, словаўтваральных элементах. Вылучаюць паралексы акцэнталагічныя (бел. «крапіва» — рус. «крапива»), словаўтваральныя (бел. «пакупнік» — рус. «покупатель»), граматычныя (бел. «боль» м.р. — рус. «боль» ж.р., «каноплі» мн.л. — «конопля» адз.л.), марфалагічныя (бел. «віск» — рус. «визг»). Існуе група П. змешанага тыпу, якія адрозніваюцца словаўтварэннем і націскам (бел. «радзімка» — рус. «родинка»), словаўтварэннем і прыналежнасцю да грамат. роду (бел. «цяля» — рус. «теленок»), націскам і прыналежнасцю да грамат. роду (бел. «селядзец» — рус. «селедка») і інш. Даследаванне бел.-рус. П. мае асабліва важнае значэнне для распрацоўкі пытанняў культуры бел. мовы ў аспекце двухмоўя. Створаны «Беларуска-рускі паралексічны слоўнік-даведнік» (1985), які адлюстроўвае разыходжанні ў парадыгмах паралекс.
Літ.:
Михневич А.Е. Паралексы // Русский язык. Мн., 1981. Вып. 1;
Кунцэвіч Л.П. Да характарыстыкі беларуска-рускай паралексіі // Беларуская лінгвістыка. Мн., 1987. Вып. 31.
Л.П.Кунцэвіч.
т. 12, с. 86
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
скуго́ленне ср.
1. вытьё, завыва́ние; скуле́ние, визг м.;
2. перен., разг. скулёж м.;
1, 2 см. скуго́ліць
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
віск (род. ві́ску) м. визжа́ние ср., визг, визготня́ ж., вереща́ние ср.;
◊ ні пі́ску ні ві́ску — ни шу́му ни га́му
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)