вартаўні́чы, -ая, -ае.

Прызначаны для вартаўніка.

Вартаўнічая будка.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

вартаўні́чы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. вартаўні́чы вартаўні́чая вартаўні́чае вартаўні́чыя
Р. вартаўні́чага вартаўні́чай
вартаўні́чае		 вартаўні́чага вартаўні́чых
Д. вартаўні́чаму вартаўні́чай вартаўні́чаму вартаўні́чым
В. вартаўні́чы (неадуш.)
вартаўні́чага (адуш.)		 вартаўні́чую вартаўні́чае вартаўні́чыя (неадуш.)
вартаўні́чых (адуш.)
Т. вартаўні́чым вартаўні́чай
вартаўні́чаю		 вартаўні́чым вартаўні́чымі
М. вартаўні́чым вартаўні́чай вартаўні́чым вартаўні́чых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

вартаўні́чы

1. сторожево́й, карау́льный;

2.: ~чая бу́дка сторо́жка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

вартаўні́чы, ‑ая, ‑ае.

1. Які прызначаны для вартаўніка, належыць яму. Вартаўнічая будка.

2. у знач. наз. вартаўні́чы, ‑ага, м. Тое, што і вартаўнік.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

Вартаўні́чы ’вартаўнік’ (БРС). Укр. (зах.) вартовни́чий. Запазычанне з польск. wartowniczy ’тс’ (да warta, wartować).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

watchdog [ˈwɒtʃdɒg] n.

1. вартаўні́чы саба́ка, саба́ка-вартаўні́к

2. назіра́льнік

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

РАТВЕ́ЙЛЕР (Rottweiler, ад назвы г. Ротвайль, Германія),

парода службовых. сабак. Выведзена ў канцы 10 ст. ў Германіі. Выкарыстоўваецца як вартаўнічы і вышукны сабака, для выратавальнай службы ў гарах.

Канстытуцыя Р. моцная, грубая. Касцяк і мускулатура добра развітыя, масіўныя. Выш. ў карку 60—68 см. Поўсць кароткая, шчыльная, з добра развітым падшэрсткам. Афарбоўка чорная, з выразна адмежаванымі рыжымі ці карычневымі падпалінамі. Хвост купіруюць.

Ратвейлер.

т. 13, с. 371

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

піке́т, -а, М -ке́це, мн. -ы, -аў, м.

1. Невялікі вартаўнічы атрад, пост.

Пост-п.

ДАІ.

2. Група асоб, якая стаіць дзе-н. з мэтай дэманстрацыі грамадскага пратэсту, выражэння якіх-н. патрабаванняў.

П. забастоўшчыкаў.

Пікеты каля будынка парламента.

|| прым. піке́тны, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

карау́льный

1. прил. караву́льны, вартаўні́чы, вартавы́;

2. сущ. караву́льны, -нага м., вартавы́, -во́га м.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

strażniczy

вартавы, вартаўнічы;

budka ~a — паставая будка;

wieża ~a — вартавая вежа

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)