буразё́м
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
буразё́м |
буразё́мы |
| Р. |
буразё́му |
буразё́маў |
| Д. |
буразё́му |
буразё́мам |
| В. |
буразё́м |
буразё́мы |
| Т. |
буразё́мам |
буразё́мамі |
| М. |
буразё́ме |
буразё́мах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
буразём, -му м., с.-х. бурозём
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
буразём, ‑у, м.
Бурая лясная глеба. Буразёмы блізкія да чарназёмаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бурозём с.-х. буразём, -му м.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)