буграва́ты
прыметнік, якасны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
буграва́ты |
буграва́тая |
буграва́тае |
буграва́тыя |
| Р. |
буграва́тага |
буграва́тай
буграва́тае |
буграва́тага |
буграва́тых |
| Д. |
буграва́таму |
буграва́тай |
буграва́таму |
буграва́тым |
| В. |
буграва́ты (неадуш.)
буграва́тага (адуш.) |
буграва́тую |
буграва́тае |
буграва́тыя (неадуш.)
буграва́тых (адуш.) |
| Т. |
буграва́тым |
буграва́тай
буграва́таю |
буграва́тым |
буграва́тымі |
| М. |
буграва́тым |
буграва́тай |
буграва́тым |
буграва́тых |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Карпа́ты 1 ’узняты, задзёрты нос’ (КЭС, лаг.). Гл. кірпаты.
Карпа́ты 2 ’буграваты, з нягладкай паверхняй’ (Сцяшк.), ’з нягладкай паверхняй (аб бульбе, напрыклад)’ (Сл. паўн.-зах., Сцяшк. МГ), укр. коропатий, серб.-харв. кра̏пе ’няроўнасці’ даюць магчымасць рэканструяваць прасл. korpa ’бугор, няроўнасць’, што адпавядае літ. kárpa ’бародаўка’, лат. karpa ’бародаўка, мазоль’; такім чынам, лексема яшчэ балта-славянская.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)