бра́зкаць
‘стукаць, брынчаць’
дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне
| Цяперашні час |
|---|
|
адз. |
мн. |
| 1-я ас. |
бра́зкаю |
бра́зкаем |
| 2-я ас. |
бра́зкаеш |
бра́зкаеце |
| 3-я ас. |
бра́зкае |
бра́зкаюць |
| Прошлы час |
|---|
| м. |
бра́зкаў |
бра́зкалі |
| ж. |
бра́зкала |
| н. |
бра́зкала |
| Загадны лад |
|---|
| 2-я ас. |
бра́зкай |
бра́зкайце |
| Дзеепрыслоўе |
|---|
| цяп. час |
бра́зкаючы |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Бра́згаць, бра́зґаць ’стукаць, брынчаць’, таксама бра́зкаць. Рус. бря́згаць, укр. бря́зкати. Паводле Рудніцкага, 227, утварэнне ад выклічніка брязь! (гукапераймальнае). Фасмер (1, 225) лічыць роднасным з літ. breñgsti, brenzgiù ’загучаць, застукаць’. Параўн. Буга, РФВ, 70, 102. Траўтман (37) слав. bręzgъ і літ. формы выводзіць з балт.-слав. *brenzg‑. Сюды ж бел. бра́знуць ’стукнуць’, бра́знуцца ’ўпасці’ (bręzgnǫ‑ti).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)