белгарадскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
белгарадскі |
белгарадская |
белгарадскае |
белгарадскія |
| Р. |
белгарадскага |
белгарадскай белгарадскае |
белгарадскага |
белгарадскіх |
| Д. |
белгарадскаму |
белгарадскай |
белгарадскаму |
белгарадскім |
| В. |
белгарадскі белгарадскага |
белгарадскую |
белгарадскае |
белгарадскія |
| Т. |
белгарадскім |
белгарадскай белгарадскаю |
белгарадскім |
белгарадскімі |
| М. |
белгарадскім |
белгарадскай |
белгарадскім |
белгарадскіх |
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
МСЦІСЛА́Ў УЛАДЗІ́МІРАВІЧ Вялікі
(у хрышчэнні Фёдар; 1.6.1076—15.4.1132),
вялікі князь кіеўскі [1125—32]. Сын вял. кіеўскага князя Уладзіміра Усеваладавіча Манамаха. У 1088—93 і 1095—1117 правіў Наўгародскай зямлёй, у 1093—95 — Растоўскай і Смаленскай. У 1117—25 князь белгарадскі і суправіцель бацькі. Удзельнічаў у ваен. паходах на полаўцаў (1093, 1107, 1111), у 1129 адцясніў іх за Дон і Волгу. У 1111, 1113, 1130 арганізаваў паходы на чудзь, у 1127 і 1129 — на Полацкае княства; у 1129 захапіў і выслаў у Візантыю разам з сем’ямі полацкіх князёў за адмову ад удзелу ў паходзе на полаўцаў. У 1131 зрабіў паход на Літву. Пасля смерці М.У. Кіеўская Русь канчаткова распалася на самастойныя княствы.
Літ.:
Ермаловіч М. Старажытная Беларусь: Полацкі і новагародскі перыяды. Мн., 1990. С. 172—189.
т. 10, с. 537
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)