балеа́рскі
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
балеа́рскі |
балеа́рская |
балеа́рскае |
балеа́рскія |
| Р. |
балеа́рскага |
балеа́рскай
балеа́рскае |
балеа́рскага |
балеа́рскіх |
| Д. |
балеа́рскаму |
балеа́рскай |
балеа́рскаму |
балеа́рскім |
| В. |
балеа́рскі (неадуш.)
балеа́рскага (адуш.) |
балеа́рскую |
балеа́рскае |
балеа́рскія (неадуш.)
балеа́рскіх (адуш.) |
| Т. |
балеа́рскім |
балеа́рскай
балеа́рскаю |
балеа́рскім |
балеа́рскімі |
| М. |
балеа́рскім |
балеа́рскай |
балеа́рскім |
балеа́рскіх |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
КАТАЛА́НСКАЯ МО́ВА,
адна з раманскіх моў (ібера-раманская падгрупа). Пашырана ў Іспаніі (аўт. вобл. Каталонія, Валенсія, Балеарскія а-вы), Францыі (гіст. вобл. Русільён, дэпартамент Усх. Пірэнеі), Андоры і ў г. Альгера (в-аў Сардзінія, Італія). Мае 2 групы дыялектаў: усходнюю (барселонскі, балеарскі, русільёнскі, альгерскі) і заходнюю (лерыданскі, валенсійскі). У фанетыцы складаны кансанантызм, варыятыўнасць фанем, у марфалогіі і лексіцы блізкасць да аксітанскай (правансальскай) мовы. Асаблівасць К. м. — наяўнасць абвеснага ладу (vaig cantar — «Я спяваў»). У сінтаксісе і лексіцы моцны ўплыў ісп. мовы. Першыя помнікі пісьменнасці датуюцца 11—12 ст. З сярэдзіны 13 ст. развіваецца літ. мова, у яе аснове барселонскі дыялект. Пісьменнасць на аснове лац. алфавіта.
т. 8, с. 169
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)