Дэкада балгарскай культуры ў БССР 1/94

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

Беларускае аддзяленне Таварыства савецка-балгарскай дружбы 2/95; 12/673

Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)

балга́рскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. балга́рскі балга́рская балга́рскае балга́рскія
Р. балга́рскага балга́рскай
балга́рскае		 балга́рскага балга́рскіх
Д. балга́рскаму балга́рскай балга́рскаму балга́рскім
В. балга́рскі (неадуш.)
балга́рскага (адуш.)		 балга́рскую балга́рскае балга́рскія (неадуш.)
балга́рскіх (адуш.)
Т. балга́рскім балга́рскай
балга́рскаю		 балга́рскім балга́рскімі
М. балга́рскім балга́рскай балга́рскім балга́рскіх

Крыніцы: piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

венге́ра-балга́рскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. венге́ра-балга́рскі венге́ра-балга́рская венге́ра-балга́рскае венге́ра-балга́рскія
Р. венге́ра-балга́рскага венге́ра-балга́рскай
венге́ра-балга́рскае		 венге́ра-балга́рскага венге́ра-балга́рскіх
Д. венге́ра-балга́рскаму венге́ра-балга́рскай венге́ра-балга́рскаму венге́ра-балга́рскім
В. венге́ра-балга́рскі (неадуш.)
венге́ра-балга́рскага (адуш.)		 венге́ра-балга́рскую венге́ра-балга́рскае венге́ра-балга́рскія (неадуш.)
венге́ра-балга́рскіх (адуш.)
Т. венге́ра-балга́рскім венге́ра-балга́рскай
венге́ра-балга́рскаю		 венге́ра-балга́рскім венге́ра-балга́рскімі
М. венге́ра-балга́рскім венге́ра-балга́рскай венге́ра-балга́рскім венге́ра-балга́рскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

белару́ска-балга́рскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. белару́ска-балга́рскі белару́ска-балга́рская белару́ска-балга́рскае белару́ска-балга́рскія
Р. белару́ска-балга́рскага белару́ска-балга́рскай
белару́ска-балга́рскае		 белару́ска-балга́рскага белару́ска-балга́рскіх
Д. белару́ска-балга́рскаму белару́ска-балга́рскай белару́ска-балга́рскаму белару́ска-балга́рскім
В. белару́ска-балга́рскі (неадуш.)
белару́ска-балга́рскага (адуш.)		 белару́ска-балга́рскую белару́ска-балга́рскае белару́ска-балга́рскія (неадуш.)
белару́ска-балга́рскіх (адуш.)
Т. белару́ска-балга́рскім белару́ска-балга́рскай
белару́ска-балга́рскаю		 белару́ска-балга́рскім белару́ска-балга́рскімі
М. белару́ска-балга́рскім белару́ска-балга́рскай белару́ска-балга́рскім белару́ска-балга́рскіх

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

перакла́д, -у, М -дзе, мн. -ы, -аў м.

1. гл. перакласці.

2. Тэкст, перакладзены з адной мовы на другую.

П. з балгарскай мовы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ЛЕ́КАЎ (Іван) (4.3.1904, Сафія — 4.8. 1978),

балгарскі мовазнавец. Чл.-кар. Балгарскай АН (1945), праф. (1945). Вучыўся ў Сафійскім і Ягелонскім (Кракаў) ун-тах. У працах, прысвечаных параўнальна-гіст. і тыпалагічнаму вывучэнню слав. моў, выкарыстоўваў матэрыял бел. мовы: «Характарыстыка агульных рыс у балгарскай і ўсходнеславянскіх мовах» (1942), «Старая супольнасць і новыя канвергенцыі ў развіцці беларускай і балгарскай моў» (1972), «Супастаўляльны аналіз беларускай і балгарскай моў у рамках роднасных адносін паміж дзвюма мовамі» (1976). Складальнік і рэдактар зборнікаў літ. тэкстаў на слав. мовах, у якіх упершыню змешчаны ўзоры бел. маст. прозы і паэзіі ў арыгінале для балгарскага чытача, у т. л. вершы Я.​Купалы, Я.​Коласа, П.​Броўкі, А.​Куляшова.

Г.​А.​Цыхун.

т. 9, с. 193

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

прамо́ва², -ы, ж.

Незасведчаная пісьмовымі помнікамі, рэканструяваная параўнальна-гістарычным метадам старажытная мова-аснова, з якой пазней узніклі мовы, што адносяцца да дадзенай сям’і (напр., праславянская мова ў адносінах да беларускай, рускай, украінскай, польскай, балгарскай і інш.).

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

МЛАДЭ́НАЎ (Стэфан Стаянаў) (15.12.1880, г. Відзін, Балгарыя — 1.5.1963),

балгарскі мовазнавец. Акад. Балг. і Польск. АН (1929), інш. акадэмій, чл.-кар. АН СССР (1931). Скончыў Сафійскі ун-т (1902). Д-р філасофіі Пражскага (1905), праф. Сафійскага (1921—47) ун-таў. Асн. працы па гісторыі балг. мовы («Гісторыя балгарскай мовы», 1929; і інш.), славістыцы, індаеўрапеістыцы і агульным мовазнаўстве («Уводзіны ў агульнае мовазнаўства», 1927, «Параўнальна-індаеўрапейскае мовазнаўства», 1936). Аўтар «Этымалагічнага і арфаграфічнага слоўніка балгарскай літаратурнай мовы» (1941). Дзімітроўская прэмія 1950.

т. 10, с. 496

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

БАЛГА́РЫ,

нацыя, асн. насельніцтва Балгарыі (8,7 млн. чал.). Жывуць таксама ў паўд. раёнах Украіны, Малдовы, Расіі і інш. краінах (161 тыс. чал., 1979). Агульная колькасць 9,29 млн. чал. (1987). Гавораць на балгарскай мове. Вернікі пераважна праваслаўныя.

т. 2, с. 240

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)