ачку́р
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
ачку́р |
ачкуры́ |
| Р. |
ачкура́ |
ачкуро́ў |
| Д. |
ачкуру́ |
ачкура́м |
| В. |
ачку́р |
ачкуры́ |
| Т. |
ачкуро́м |
ачкура́мі |
| М. |
ачкуры́ |
ачкура́х |
Крыніцы:
piskunou2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
Ачку́р ’вяровачка, якой падвязвалі нагавіцы’ (Нас.), ачкурнік мужык, лапцюжнік’ (Нас., Бяльк., Яруш.), укр. очкур, рус. очкур, польск. oczkur. Гл. учкур.
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)