атама́ніха
назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
атама́ніха |
атама́ніхі |
| Р. |
атама́ніхі |
атама́ніх |
| Д. |
атама́нісе |
атама́ніхам |
| В. |
атама́ніху |
атама́ніх |
| Т. |
атама́ніхай
атама́ніхаю |
атама́ніхамі |
| М. |
атама́нісе |
атама́ніхах |
Крыніцы:
krapivabr2012,
nazounik2008,
piskunou2012,
sbm2012,
tsbm1984.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
атама́ніха ж., разг. (жена атамана) атама́нша
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
атама́ніха, ‑і, ДМ ‑нісе, ж.
Разм. Жонка атамана.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
атама́нша разг.
1. (женщина-атаман) атама́нка, -кі ж.;
2. (жена атамана) атама́ніха, -хі ж.
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)