атава́рыць, -ру, -рыш, -рыць; -раны; зак., што (спец.).

Выдаць ці атрымаць тавар (як выкананне якога-н. абавязацельства).

|| незак. атава́рваць, -аю, -аеш, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

атава́рыць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. атава́ру атава́рым
2-я ас. атава́рыш атава́рыце
3-я ас. атава́рыць атава́раць
Прошлы час
м. атава́рыў атава́рылі
ж. атава́рыла
н. атава́рыла
Загадны лад
2-я ас. атава́р атава́рце
Дзеепрыслоўе
прош. час атава́рыўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

атава́рыць сов. отова́рить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атава́рыць, ‑ру, ‑рыш, ‑рыць; зак., што.

Выдаць або атрымаць тавар у пагашэнне якога‑н. абавязацельства. [Юля:] — Жэня ўжо атаварыла картачкі: масла, кансервы ёсць. Васілевіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атава́рваць, атава́рыць гандл Wáren líefern, mit Wáren belíefern

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

отова́рить сов. атава́рыць.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

атава́рваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да атаварыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атава́раны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад атаварыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

атава́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. атаварваць — атаварыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)