апра́віць, -ра́ўлю, -ра́віш, -ра́віць; -ра́ўлены; зак., што.

Уставіць у аправу.

А. акуляры.

А. партрэт.

|| незак. апраўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апра́віць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. апра́ўлю апра́вім
2-я ас. апра́віш апра́віце
3-я ас. апра́віць апра́вяць
Прошлы час
м. апра́віў апра́вілі
ж. апра́віла
н. апра́віла
Загадны лад
2-я ас. апра́ў апра́ўце
Дзеепрыслоўе
прош. час апра́віўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апра́віць сов. (вставить в оправу) опра́вить; (вставить в раму) обра́мить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апра́віць, апраўлю, аправіш, аправіць; зак., што.

Уставіць у аправу. Аправіць партрэт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апра́віць (уставіць у аправу) (éin)fássen vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

апра́ўлены опра́вленный; обрамлённый; см. апра́віць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апраўля́ць, ‑яю, ‑яеш, ‑яе.

Незак. да аправіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апра́ўлены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад аправіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апраўле́нне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. апраўляць — аправіць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апраўля́ць гл. аправіць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)