апа́рванне

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне

адз.
Н. апа́рванне
Р. апа́рвання
Д. апа́рванню
В. апа́рванне
Т. апа́рваннем
М. апа́рванні

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апа́рванне ср. ошпа́ривание

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апа́рванне, ‑я, н.

Дзеянне паводле знач. дзеясл. апарваць — апарыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

ошпа́ривание апа́рванне, -ння ср.;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ошпа́рка ж. апа́рка, -кі ж., апа́рванне, -ння ср.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обва́ривание

1. абва́рванне, -ння ср.;

2. запа́рванне, -ння ср.;

3. апа́рванне, -ння ср.; см. обва́ривать;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)