апалчэ́нскі

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. апалчэ́нскі апалчэ́нская апалчэ́нскае апалчэ́нскія
Р. апалчэ́нскага апалчэ́нскай
апалчэ́нскае		 апалчэ́нскага апалчэ́нскіх
Д. апалчэ́нскаму апалчэ́нскай апалчэ́нскаму апалчэ́нскім
В. апалчэ́нскі (неадуш.)
апалчэ́нскага (адуш.)		 апалчэ́нскую апалчэ́нскае апалчэ́нскія (неадуш.)
апалчэ́нскіх (адуш.)
Т. апалчэ́нскім апалчэ́нскай
апалчэ́нскаю		 апалчэ́нскім апалчэ́нскімі
М. апалчэ́нскім апалчэ́нскай апалчэ́нскім апалчэ́нскіх

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апалчэ́нскі ополче́нский

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апалчэ́нскі, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да апалчэння, апалчэнца. Апалчэнскі полк.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апалчэ́нскі Lándwehr-, Lándsturm-

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

апалчэ́нне, -я, н.

Ваеннае фарміраванне, якое ствараецца ў час надзвычайных абставін для дапамогі рэгулярнай арміі на добраахвотных пачатках з асоб, якія вызвалены ад вайсковай службы.

|| прым. апалчэ́нскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апалчэ́нец, -нца, мн. -нцы, -нцаў, м.

Чалавек, які ўступіў у апалчэнне, удзельнік, баец апалчэння.

|| ж. апалчэ́нка, -і, ДМ -нцы, мн. -і, -нак.

|| прым. апалчэ́нскі, -ая, -ае.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

ополче́нский апалчэ́нскі;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)