апа́лены

дзеепрыметнік, залежны стан, прошлы час, закончанае трыванне

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. апа́лены апа́леная апа́ленае апа́леныя
Р. апа́ленага апа́ленай
апа́ленае		 апа́ленага апа́леных
Д. апа́ленаму апа́ленай апа́ленаму апа́леным
В. апа́лены (неадуш.)
апа́ленага (адуш.)		 апа́леную апа́ленае апа́леныя (неадуш.)
апа́леных (адуш.)
Т. апа́леным апа́ленай
апа́ленаю		 апа́леным апа́ленымі
М. апа́леным апа́ленай апа́леным апа́леных

Кароткая форма: апа́лена.

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апа́лены

1. ото́пленный;

2. обожжённый;

3. обу́гленный, обу́глившийся;

1-3 см. апалі́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апа́лены, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад апаліць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апа́лены verbránnt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

обу́глившийся прил. асма́лены, апа́лены;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

ото́пленный аце́плены, апа́лены, абагрэ́ты;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

обу́гленный асма́лены, мног. паасма́льваны, апа́лены;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апалі́ць, апалю́, апа́ліш, апа́ліць; апа́лены; зак., што.

1. Тое, што і абпаліць.

Маланка апаліла дрэва.

2. Нагрэць (палівам), зрабіць цёплым.

А. кватэру.

|| незак. апа́льваць, -аю, -аеш, -ае.

|| наз. апа́льванне, -я, н. і апа́л, -у, м.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

sunburnt

[ˈsʌnbɜ:rnt]

v., p.t. and p.p. of sunburn

загарэ́лы, апа́лены со́нцам

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

КІРЭ́ЙЧЫК (Іван Аляксандравіч) (19.3.1935, в. Гута Ганцавіцкага р-на Брэсцкай вобл. — 16.2.1996),

бел. пісьменнік. Скончыў БДУ (1965). Працаваў у друку на Брэстчыне, на Бел. радыё, Гомельскай абл. студыі тэлебачання, у газ. «Чырвоная змена», «Гомельская праўда». Друкаваўся з 1954. Аўтар зб-каў нарысаў і апавяданняў «Багацце душы — людзям» (1966), «Пялёсткавы бераг», «Каласам хіліцца долу» (абодва 1969), «Калінавая квецень» (1984); кніг паэзіі «Аснова» (1977), «З маіх крыніц» (1994). Творы прасякнуты публіцыстычным грамадз. пафасам, шчырасцю пачуццяў. Запісаў і літаратурна апрацаваў кнігі партызан Р.​Лазабеева «Лясныя пабрацімы» (1972) и М.​Качана «Апалены ранак» (1994).

т. 8, с. 290

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)