апакрыфі́чны гл. апокрыф.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апакрыфі́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. апакрыфі́чны апакрыфі́чная апакрыфі́чнае апакрыфі́чныя
Р. апакрыфі́чнага апакрыфі́чнай
апакрыфі́чнае		 апакрыфі́чнага апакрыфі́чных
Д. апакрыфі́чнаму апакрыфі́чнай апакрыфі́чнаму апакрыфі́чным
В. апакрыфі́чны (неадуш.)
апакрыфі́чнага (адуш.)		 апакрыфі́чную апакрыфі́чнае апакрыфі́чныя (неадуш.)
апакрыфі́чных (адуш.)
Т. апакрыфі́чным апакрыфі́чнай
апакрыфі́чнаю		 апакрыфі́чным апакрыфі́чнымі
М. апакрыфі́чным апакрыфі́чнай апакрыфі́чным апакрыфі́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

апакрыфі́чны лит. апокрифи́ческий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апакрыфі́чны, ‑ая, ‑ае.

Які мае адносіны да апокрыфаў. Апакрыфічная літаратура.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апакрыфі́чны

(гр. apokryphos = тайны)

які мае адносіны да апокрыфау.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

апо́крыф, -а, мн. -ы, -аў, м. (спец.).

Старажытны твор з біблейскім сюжэтам, у якім дапушчаны адступленні ад афіцыйнага веравучэння і таму адхілены царквой.

|| прым. апакрыфі́чны, -ая, -ае.

Апакрыфічная літаратура.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

апокрифи́чный (сомнительный, недостоверный) разг. апакрыфі́чны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

апокрифи́ческий апакрыфі́чны;

апокрифи́ческая литерату́ра апакрыфі́чная літарату́ра;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

apokryficzny

апакрыфічны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

apocryphal

[əˈpɑ:krəfəl]

adj.

апакрыфі́чны

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)