акіяні́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. акіяні́чны акіяні́чная акіяні́чнае акіяні́чныя
Р. акіяні́чнага акіяні́чнай
акіяні́чнае		 акіяні́чнага акіяні́чных
Д. акіяні́чнаму акіяні́чнай акіяні́чнаму акіяні́чным
В. акіяні́чны (неадуш.)
акіяні́чнага (адуш.)		 акіяні́чную акіяні́чнае акіяні́чныя (неадуш.)
акіяні́чных (адуш.)
Т. акіяні́чным акіяні́чнай
акіяні́чнаю		 акіяні́чным акіяні́чнымі
М. акіяні́чным акіяні́чнай акіяні́чным акіяні́чных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

акіяні́чны океани́ческий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

акіяні́чны, ‑ая, ‑ае.

Спец. Які мае дачыненне да ўнутранага жыцця акіяна (у 1 знач.). Акіянічныя воды. Акіянічныя цячэнні. Акіянічны клімат. Акіянічныя адклады. // Які жыве ў акіяне. Акіянічная фауна.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

акіяні́чны Ózean-, Méeres-; ozeánisch;

акіяні́чны клі́мат геагр. Séeklima n -s, maritímes Klíma

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

акія́н, -а, мн. -ы, -аў, м.

1. Усё воднае покрыва Зямлі або яго частка паміж мацерыкамі.

Паўночны Ледавіты а.

2. перан. Што-н. неабсяжнае, неабдымнае, нязмерная маса чаго-н.

○

Паветраны акіян — пра атмасферу, паветраную прастору.

|| прым. акія́нскі, -ая, -ае і (спец.) акіяні́чны, -ая, -ае.

Акіянскі флот.

Акіянічнае рыбалоўства.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

сярэ́дзінна-акіяні́чны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. сярэ́дзінна-акіяні́чны сярэ́дзінна-акіяні́чная сярэ́дзінна-акіяні́чнае сярэ́дзінна-акіяні́чныя
Р. сярэ́дзінна-акіяні́чнага сярэ́дзінна-акіяні́чнай
сярэ́дзінна-акіяні́чнае		 сярэ́дзінна-акіяні́чнага сярэ́дзінна-акіяні́чных
Д. сярэ́дзінна-акіяні́чнаму сярэ́дзінна-акіяні́чнай сярэ́дзінна-акіяні́чнаму сярэ́дзінна-акіяні́чным
В. сярэ́дзінна-акіяні́чны (неадуш.)
сярэ́дзінна-акіяні́чнага (адуш.)		 сярэ́дзінна-акіяні́чную сярэ́дзінна-акіяні́чнае сярэ́дзінна-акіяні́чныя (неадуш.)
сярэ́дзінна-акіяні́чных (адуш.)
Т. сярэ́дзінна-акіяні́чным сярэ́дзінна-акіяні́чнай
сярэ́дзінна-акіяні́чнаю		 сярэ́дзінна-акіяні́чным сярэ́дзінна-акіяні́чнымі
М. сярэ́дзінна-акіяні́чным сярэ́дзінна-акіяні́чнай сярэ́дзінна-акіяні́чным сярэ́дзінна-акіяні́чных

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

ЖО́ЛАБ АКІЯНІ́ЧНЫ, глыбакаводны жолаб,

вузкае доўгае паніжэнне дна акіяна, элемент рэльефу пераходнай зоны паміж мацерыком і акіянам. Даўжыня дасягае некалькіх тысяч кіламетраў, шырыня — дзесяткаў і соцень кіламетраў, глыб. больш за 5000 км, сярэдняя стромкасць схілаў каля 5°, у месцах глыбінных разломаў схілы бываюць вельмі стромкія. Размяшчаюцца ўздоўж горных узбярэжжаў мацерыкоў (напр., Перуанскі і Чылійскі жалабы каля зах. берагоў Паўд. Амерыкі) або са знешняга боку астраўных дуг (Алеуцкі, Курыла-Камчацкі, Японскі, Філіпінскі жалабы). З Ж.а. звязаны макс. глыбіні Сусветнага ак., у т. л. найб. на Зямлі глыб. 11022 м (у Марыянскім жолабе Ціхага ак.).

т. 6, с. 438

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

океани́ческий акіяні́чны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

oceaniczny

акіянскі, акіянічны

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

ГЛЫБАКАВО́ДНЫ ЖО́ЛАБ,

гл. Жолаб акіянічны.

т. 5, с. 306

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)