акцыдэ́нтны
прыметнік, адносны
|
адз. |
мн. |
| м. |
ж. |
н. |
- |
| Н. |
акцыдэ́нтны |
акцыдэ́нтная |
акцыдэ́нтнае |
акцыдэ́нтныя |
| Р. |
акцыдэ́нтнага |
акцыдэ́нтнай
акцыдэ́нтнае |
акцыдэ́нтнага |
акцыдэ́нтных |
| Д. |
акцыдэ́нтнаму |
акцыдэ́нтнай |
акцыдэ́нтнаму |
акцыдэ́нтным |
| В. |
акцыдэ́нтны (неадуш.)
акцыдэ́нтнага (адуш.) |
акцыдэ́нтную |
акцыдэ́нтнае |
акцыдэ́нтныя (неадуш.)
акцыдэ́нтных (адуш.) |
| Т. |
акцыдэ́нтным |
акцыдэ́нтнай
акцыдэ́нтнаю |
акцыдэ́нтным |
акцыдэ́нтнымі |
| М. |
акцыдэ́нтным |
акцыдэ́нтнай |
акцыдэ́нтным |
акцыдэ́нтных |
Крыніцы:
krapivabr2012,
piskunou2012,
prym2009,
sbm2012.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
акцыдэ́нтны филос., полигр. акциде́нтный
Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)
акцыдэ́нтны
(лац. accidens, -ntis)
1) выпадковы, пабочны, неістотны;
2) звязаны з выкананнем дробных друкарскіх работ (бланкаў, анкет, атэстатаў, аб’яў, афіш, ярлыкоў і інш.).
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
акциде́нтный тип. акцыдэ́нтны;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)