акупі́раваць, -рую, -руеш, -руе; -руй; -раваны; зак. і незак., што.

Правесці (праводзіць) акупацыю чаго-н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

акупі́раваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. акупі́рую акупі́руем
2-я ас. акупі́руеш акупі́руеце
3-я ас. акупі́руе акупі́руюць
Прошлы час
м. акупі́раваў акупі́равалі
ж. акупі́равала
н. акупі́равала
Дзеепрыслоўе
цяп. час акупі́руючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

акупі́раваць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. акупі́рую акупі́руем
2-я ас. акупі́руеш акупі́руеце
3-я ас. акупі́руе акупі́руюць
Прошлы час
м. акупі́раваў акупі́равалі
ж. акупі́равала
н. акупі́равала
Дзеепрыслоўе
прош. час акупі́раваўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

акупі́раваць, ‑рую, ‑руеш, ‑руе; зак. і незак., што.

Заняць (займаць) узброенымі сіламі чужую тэрыторыю без атрымання на гэта суверэнных правоў. // перан. Разм. Заняць, захапіць пэўнае месца, памяшканне. Брыгадзіры і аграномы.. акупіравалі ўсю кантору. Дуброўскі.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

акупі́раваць гл. акупаваць

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

акупава́ць и акупі́раваць сов. и несов. оккупи́ровать

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

акупі́раваць, акупава́ць

(лац. occupere)

захопліваць узброенымі сіламі чужую тэрыторыю.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

оккупи́ровать сов., несов. акупі́раваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

акупі́равацца, ‑руецца; незак.

Зал. да акупіраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

акупі́раваны, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад дзеясл. акупіраваць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)