аквана́ўтка

назоўнік, агульны, адушаўлёны, асабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз. мн.
Н. аквана́ўтка аквана́ўткі
Р. аквана́ўткі аквана́ўтак
Д. аквана́ўтцы аквана́ўткам
В. аквана́ўтку аквана́ўтак
Т. аквана́ўткай
аквана́ўткаю		 аквана́ўткамі
М. аквана́ўтцы аквана́ўтках

Крыніцы: krapivabr2012, nazounik2008, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

аквана́ўтка ж. аквана́втка

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

аквана́ўтка, ‑і, ДМ ‑тцы; Р мн. ‑так; ж.

Жан. да акванаўт.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

аквана́ўт, -а, М -ўце, мн. -ы, -аў, м.

Даследчык мора, які праводзіць назіранні пад вадой.

|| ж. аквана́ўтка, -і, ДМ -тцы, мн. -і, -так.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

аквана́втка аквана́ўтка, -кі ж.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)