а́каючы

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. а́каючы а́каючая а́каючае а́каючыя
Р. а́каючага а́каючай
а́каючае		 а́каючага а́каючых
Д. а́каючаму а́каючай а́каючаму а́каючым
В. а́каючы (неадуш.)
а́каючага (адуш.)		 а́каючую а́каючае а́каючыя (неадуш.)
а́каючых (адуш.)
Т. а́каючым а́каючай
а́каючаю		 а́каючым а́каючымі
М. а́каючым а́каючай а́каючым а́каючых

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

а́каючы прил. лингв. а́кающий

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

а́каючы, ‑ая, ‑ае.

Якому ўласціва аканне. Акаючыя гаворкі. Акаючае вымаўленне.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

а́кающий прил., лингв. а́каючы.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

о́каючы, ‑ая, ‑ае.

У якім захоўваецца ў вымаўленні ненаціскное «о»; проціл. акаючы. Окаючы дыялект.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

а́каць

дзеяслоў, непераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. а́каю а́каем
2-я ас. а́каеш а́каеце
3-я ас. а́кае а́каюць
Прошлы час
м. а́каў а́калі
ж. а́кала
н. а́кала
Загадны лад
2-я ас. а́кай а́кайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час а́каючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)