адлу́чваць

дзеяслоў, пераходны, незакончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Цяперашні час
адз. мн.
1-я ас. адлу́чваю адлу́чваем
2-я ас. адлу́чваеш адлу́чваеце
3-я ас. адлу́чвае адлу́чваюць
Прошлы час
м. адлу́чваў адлу́чвалі
ж. адлу́чвала
н. адлу́чвала
Загадны лад
2-я ас. адлу́чвай адлу́чвайце
Дзеепрыслоўе
цяп. час адлу́чваючы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

адлу́чваць несов., см. адлуча́ць 1

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

адлу́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да адлучыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

адлучы́ць, -лучу́, -лу́чыш, -лу́чыць; -лу́чаны; зак., каго-што, ад чаго.

Аддзяліць ад каго-, чаго-н., адасобіць; раздзяліць.

А. авечку ад чарады.

А. ад царквы (прызнаць чужым царкве). Пясок адлучыў частку возера.

|| незак. адлу́чваць, -аю, -аеш, -ае і адлуча́ць, -а́е, -а́еш, -а́е.

|| наз. адлучэ́нне, -я, н.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

отлуча́ть несов. адлуча́ць, адлу́чваць;

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)