аджыўле́нне
назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, ніякі род, 1 скланенне
|
адз. |
мн. |
| Н. |
аджыўле́нне |
аджыўле́нні |
| Р. |
аджыўле́ння |
аджыўле́нняў |
| Д. |
аджыўле́нню |
аджыўле́нням |
| В. |
аджыўле́нне |
аджыўле́нні |
| Т. |
аджыўле́ннем |
аджыўле́ннямі |
| М. |
аджыўле́нні |
аджыўле́ннях |
Крыніцы:
piskunou2012,
tsblm1996.
Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)
аджыві́ць, -жыўлю́, -жы́віш, -жы́віць; -жы́ўлены; зак., каго-што.
Тое, што і ажывіць (у 1 знач.).
|| незак. аджыўля́ць, -я́ю, -я́еш, -я́е.
|| наз. аджыўле́нне, -я, н.
Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)