абры́нуць, -ну, -неш, -не; -ры́нь; -нуты; зак., што.

1. Імкліва абрушыць што-н. на каго-, што-н.

А. на ворага глыбы камення.

2. перан. З вялікай сілай накіраваць што-н. на каго-н.

А. усю злосць на бюракратаў.

|| незак. абрына́ць, -а́ю, -а́еш, -а́е.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абры́нуць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 1-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. абры́ну абры́нем
2-я ас. абры́неш абры́неце
3-я ас. абры́не абры́нуць
Прошлы час
м. абры́нуў абры́нулі
ж. абры́нула
н. абры́нула
Дзеепрыслоўе
прош. час абры́нуўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абры́нуць сов., разг.

1. обру́шить, обвали́ть;

2. перен. обру́шить, навали́ть

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абры́нуць, ‑ну, ‑неш, ‑не; зак., што.

1. З сілай апусціць, зваліць, абрушыць што‑н. на каго‑, што‑н. Хочацца абрынуць на здраднікаў такую дубіну, каб адным махам скрышыць змяіныя гнёзды. Карпюк.

2. перан. З вялікай сілай накіраваць, нацэліць на каго‑, што‑н. Дот абрынуў на галаву калоны кулямётныя чэргі. Хадкевіч. І выйшла так, што Юрка абрынуў на Севу не толькі сваё абурэнне, а і сваю крыўду. Карпаў.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абрына́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да абрынуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абры́нуты, ‑ая, ‑ае.

Дзеепрым. зал. пр. ад абрынуць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

anatema

anatem|a

ж. анафема, праклён;

rzucić ~ę na kogo/co — абрынуць анафему на каго/што

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)

oberwać

oberwa|ć

зак.

1. абарваць; адарваць;

2. абваліць; абрынуць;

3. разм. атрымаць;

mocno za to ~ł — ён здорава атрымаў (яму папала) за гэта

Польска-беларускі слоўнік (Я. Волкава, В. Авілава, 2004, правапіс да 2008 г.)