Абра́м

назоўнік, уласны, адушаўлёны, асабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз. мн.
Н. Абра́м Абра́мы
Р. Абра́ма Абра́маў
Д. Абра́му Абра́мам
В. Абра́ма Абра́маў
Т. Абра́мам Абра́мамі
М. Абра́ме Абра́мах

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

Роам Абрам Мацвеевіч

т. 13, с. 388

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Смалякоў Абрам Яфімавіч

т. 15, с. 47

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Столяр Абрам Аронавіч

т. 15, с. 188

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Трэпель Абрам Яфімавіч

т. 16, с. 16

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Турэўскі Абрам Аркадзевіч

т. 16, с. 61

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Турэцкі Абрам Хаімавіч

т. 16, с. 62

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Шкляр Абрам Хаімавіч

т. 17, с. 428

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

Абкін Абрам Давыдавіч

т. 18, кн. 1, с. 327

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

шляхту́н, ‑а, м.

Разм. пагард. Шляхціц. Не паспеў Абрам распачаць гутарку з Сцяпанам, як у майстэрню з разбегу ўляцеў нейкі шляхтун, год за трыццаць. Пестрак.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)