абмарачы́ць

дзеяслоў, пераходны, закончанае трыванне, незваротны, 2-е спражэнне

Будучы час
адз. мн.
1-я ас. абмарачу́ абмаро́чым
2-я ас. абмаро́чыш абмаро́чыце
3-я ас. абмаро́чыць абмаро́чаць
Прошлы час
м. абмарачы́ў абмарачы́лі
ж. абмарачы́ла
н. абмарачы́ла
Загадны лад
2-я ас. абмарачы́ абмарачы́це
Дзеепрыслоўе
прош. час абмарачы́ўшы

Крыніцы: dzsl2007, krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абмарачы́ць сов., обл. обморо́чить

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абмарачы́ць, ‑рачу, ‑рочыш, ‑рочыць; зак., каго-што.

Разм.

1. Закружыць (сабе, каму‑н.) галаву.

2. Увесці ў зман, ашукаць, задурманіўшы галаву.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абмаро́чваць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае.

Незак. да абмарачыць.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

абмаро́чыць сов., обл., см. абмарачы́ць

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)