абля́ўт

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, мужчынскі род, 1 скланенне

адз.
Н. абля́ўт
Р. абля́ўта
Д. абля́ўту
В. абля́ўт
Т. абля́ўтам
М. абля́ўце

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, sbm2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абля́ўт м., лингв. абля́ут

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абля́ўт м. грам. Áblaut m -(e)s, -e

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

vowel [ˈvaʊəl] n. ling. гало́сны гук; гало́сная лі́тара;

vowel gradation абля́ўт, марфалагі́чна абумо́ўленае чаргава́нне гало́сных

Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)

gradation

[grəˈdeɪʃən]

n.

1) града́цыя f.; паступо́васьць f.; паступо́вы перахо́д

2) pl. перахо́дныя ступе́ні, адце́ньні

3) перахо́д ад аднае́ ступе́ні да друго́е або́ ад аднаго́ ко́леру да друго́га, ценява́ньне

4) чаргава́ньне гало́сных, абля́ўт -у m.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)