абдыка́цыя

назоўнік, агульны, неадушаўлёны, неасабовы, жаночы род, 2 скланенне

адз.
Н. абдыка́цыя
Р. абдыка́цыі
Д. абдыка́цыі
В. абдыка́цыю
Т. абдыка́цыяй
абдыка́цыяю
М. абдыка́цыі

Крыніцы: piskunou2012.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абдыка́цыя

(лац. abdicatio)

адрачэнне ад прастолу, адмаўленне ад улады, пасады або сану.

Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)

абдыкацыя

Том: 1, старонка: 56.

img/01/01-056_0010_Абдыкацыя.jpg

Гістарычны слоўнік беларускай мовы (1982–2017)

abdication

[,æbdɪˈkeɪʃən]

n.

абдыка́цыя f.; адмаўле́ньне ад паса́ды

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

demission

[dɪˈmɪʃən]

n.

1) дэмі́сія, адста́ўка f.

2) адмаўле́ньне n., абдыка́цыя f.

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)