абараня́льны, -ая, -ае.

Тое, што і абарончы.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

абараня́льны

прыметнік, адносны

адз. мн.
м. ж. н. -
Н. абараня́льны абараня́льная абараня́льнае абараня́льныя
Р. абараня́льнага абараня́льнай
абараня́льнае		 абараня́льнага абараня́льных
Д. абараня́льнаму абараня́льнай абараня́льнаму абараня́льным
В. абараня́льны (неадуш.)
абараня́льнага (адуш.)		 абараня́льную абараня́льнае абараня́льныя (неадуш.)
абараня́льных (адуш.)
Т. абараня́льным абараня́льнай
абараня́льнаю		 абараня́льным абараня́льнымі
М. абараня́льным абараня́льнай абараня́льным абараня́льных

Крыніцы: krapivabr2012, piskunou2012, prym2009, sbm2012, tsblm1996, tsbm1984.

Граматычная база Інстытута мовазнаўства НАН Беларусі (2026/01, актуальны правапіс)

абараня́льны защи́тный; защити́тельный

Беларуска-рускі слоўнік, 4-е выданне (2012, актуальны правапіс)

абараня́льны, ‑ая, ‑ае.

Тое, што і абарончы.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

защити́тельный

1. абараня́льны, абаро́нчы;

2. (предохранительный) засцерага́льны; ахо́ўны.

Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)

verféchtbar a

1) даказа́льны

2) абаро́нчы, абараня́льны

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

АПАЛАГЕ́ТЫКА (ад грэч. apologētikos абараняльны),

1) раздзел хрысц. багаслоўя, які пры дапамозе аргументаў, звернутых да розуму і свядомасці чалавека, адстойвае веравучэнне; у вузкім сэнсе — гал. багаслоўе, грунтоўная тэалогія. Асновы апалагетыкі закладзены ў 2—3 ст. Юсцінам, Тацыянам, Арыгенам, Тэртуліянам і інш. для абароны хрысціянства ад іудзейства, «язычніцтва» (пад ім разумелася ант. філасофія), дзярж. улад, ерасяў. Пашырана гал. чынам у праваслаўі і каталіцызме. Змест апалагетыкі — інтэрпрэтацыя сутнасці рэлігіі, абвяржэнне накіраваных супраць яе абвінавачванняў, абгрунтаванне перавагі той ці інш. канфесіі. Апелюючы да розуму, апалагетыка ўсё ж лічыць, што нават лагічна абгрунтаваная сістэма догматаў павінна прымацца на веру, бо апошняя ў тэалогіі вышэйшая за розум.

2) У пераносным сэнсе апалагетыка — прадузятая абарона, тэндэнцыйнае ўсхваленне чаго-небудзь, каго-небудзь.

А.​А.​Цітавец.

т. 1, с. 414

Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)

protective

[prəˈtektɪv]

adj.

1) ахо́ўны, які́ прыкрыва́е; абараня́льны, абаро́нны, абаро́нчы

2) Econ. пратэкцы́йны, пратэкцыяні́сцкі

a protective tariff — пратэкцы́йны тары́ф

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)