deficient

[dɪˈfɪʃənt]

adj.

1) няпо́ўны, слабы́

deficient in arithmetic — слабы́ ў арытмэ́тыцы

2) недастатко́вы; незадавальня́льны

deficient in protein — які́ ня ма́е дастатко́ва бялку́

mentally deficient — разумо́ва недаразьві́ты

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

hanger-on

[,hæŋərˈɑ:n]

n., pl. hangers-on

1) пасьлядо́ўнік -а m., прыхі́льнік -а m.; зале́жны ад каго́сь утрыма́нец -ца m.

2) непажада́ны “хвост” (які́ высо́чвае каго́-н.)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

rainy

[ˈreɪni]

adj.

1) дажджлі́вы, мо́кры

rainy fall (weather) — дажджлі́вая во́сень

2) дажджавы́, які́ нясе́ дождж

rainy cloud — дажджава́я хма́ра

•

- rainy day

- save for a rainy day

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

reptile

[ˈreptaɪl]

1.

n.

1) гад га́да m., coll. гадаўё n., паўзуны́ pl.

2) по́длы чалаве́к, падхалі́м -а m.

2.

adj.

1) які́ по́ўзае

2) ні́зкі, по́длы

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

umgrénzen vt

1) абкружа́ць, абво́дзіць;

umgrénzt von… які́ мяжу́е (з усі́х бако́ў) (з чым-н.)

2) (дакла́дна) вызнача́ць, устана́ўліваць (мяжу, паўнамоцтвы)

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

Únbefugte sub m, f - n, -n чалаве́к, які́ не ма́е пра́ва (на што-н.);

~n Éintritt verbóten пабо́чным асо́бам увахо́д забаро́нены

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

únmaßgeblich a які́ не служы́ць пры́кладам [но́рмай];

~e Vermútungen меркава́нні, які́я не заслуго́ўваюць даве́р’я;

nach méiner ~en Méinung па ма́йму сці́пламу разуме́нню

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

wírbelig a які́ кру́ціцца;

éine ~e Bewégung віхравы́ рух;

das macht mich ganz ~ im Kópfe у мяне́ ад гэ́тага кру́ціцца галава́

Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.) 

перато́к

1. Месца, дзе ў перыяд паводкі працякае вада (Мін. Лемц. Айк.).

2. Праход, рукаў, які злучае азярыну з ракой (Стол.).

□ в. Ператок Стол., в. Ператок Люб., в. Ператокі Стаўбц.

Беларускія геаграфічныя назвы. Тапаграфія. Гідралогія. (І. Яшкін, 1971, правапіс да 2008 г.)

злуча́льны, ‑ая, ‑ае.

1. Які служыць для злучэння чаго‑н.; прызначаны для злучэння. Злучальная трубка.

2. Які служыць для злучэння частак складанага слова. Злучальныя галосныя. // Які служыць для злучэння аднародных членаў сказа або частак складаназлучанага сказа. Злучальныя злучнікі. // Які паказвае на злучэнне (у 5 знач.). Злучальная сувязь.

•••

Злучальная тканка гл. тканка.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)