Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
стрыжань,
цэнтральная частка сцябла ці кораня насенных раслін.
т. 15, с. 215
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
tenth [tenθ] num., п. дзяся́ты; дзяся́тая ча́стка;
He is in his tenth. Яму дзясяты гадок.
♦
the tenth wave дзявя́ты вал
Англійска-беларускі слоўнік (Т. Суша, 2013, актуальны правапіс)
во́бад, ‑а, М ‑дзе; мн. абады, ‑оў; м.
1. Вонкавая частка кола, на якую нацягваецца шына. Ахметка прыцягнуў вобад ад веласіпеднага кола і маленькі барабан з бразготкамі. Даніленка.
2. Частка некаторых прадметаў у выглядзе кольца, авала. Вобад блока. Вобад тэніснай ракеткі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
задо́к, ‑дка, м.
1. Задняя частка калёс, саней і пад. У задку воза .. сядзеў нейкі чалавек. Чорны. Пан Судзілоўскі катаўся.. на белых рысаках у размаляваных, з высокім задком санках. Хомчанка.
2. Разм. Задняя частка забітай і выпатрашанай жывёлы. Цялячы задок.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
скуба́ць, ‑аю, ‑аеш, ‑ае; незак., каго-што.
Разм. Тое, што і скубці (у 1–4 знач.). Міканор скубаў .. [салому] жменя за жменяю, люта шпурляў убок — частка яе ляцела ўніз, частка заставалася на страсе, асобныя пасмы з радасцю хапаў, нёс вецер. Мележ.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
АКТО́Д [ад грэч. oktō восем + (электр)од],
электронная лямпа, якая мае 8 электродаў: анод, катод і 6 сетак; камбінацыя трыёда і пентода. Выкарыстоўваецца ў супергетэрадзінных радыёпрыёмніках як частотапераўтваральная (трыёдная частка) і змяшальная (пентодная частка) лямпа. Можа замяняцца гептодам і пентагрыдам.
т. 1, с. 209
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
акро́паль, ‑я, м.
Гіст. Узвышаная ўмацаваная частка горада ў старажытных грэкаў; крэпасць, крэмль. Афінскі акропаль.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
кальцы́т, ‑у, ДМ ‑цыце, м.
Мінерал, састаўная частка вапняку, мармуру і інш.; вапнавы шпат.
[Ад лац. calx, calcis — вапна.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)