для, прыназ. з Р.

1. Выражае аб’ектныя адносіны:

а) ужыв. пры абазначэнні асобы ці прадмета, у адносінах да якіх мае значэнне тая ці іншая з’ява, падзея і пад.

Для яго гэта лёгкая справа.

Для свайго часу гэта было дасягненнем;

б) ужыв. пры абазначэнні неадпаведнасці, несуразмернасці якой-н. з’явы, падзеі.

Ён занадта вопытны для сваіх гадоў.

Вельмі непрыдатнае адзенне для хатняй работы;

в) ужыв. пры абазначэнні асобы ці прадмета, якім што-н. робіцца, прызначаецца.

Жыць для дачкі.

2. Выражае мэтавыя адносіны, указвае на прызначэнне або мэту чаго-н.

Падручнікі для дзяцей.

Вядро для вады.

Усё для перамогі.

Тлумачальны слоўнік беларускай літаратурнай мовы (І. Л. Капылоў, 2022, актуальны правапіс)

microscopic

[,maɪkrəˈskɑ:pɪk]

adj.

1) мікраскапі́чны

2) ве́льмі мале́нькі, мале́нечкі

3) мікраско́пны, пры дапамо́зе мікраско́па (напр. дасьле́даваньне)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

pliable

[ˈplaɪəbəl]

adj.

1) гну́ткі; пада́тлівы, падаўкі́ (пры апрацо́ўцы)

2) пада́тлівы ўплы́ву; састу́плівы, згаво́рлівы (пра чалаве́ка)

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

UNRRA

[ˈʌnrə]

(United Nations Relief and Rehabilitation Administration)

Адміністра́цыя Аддзе́лу Дапамо́гі й Рэгабіліта́цыі пры Аб’е́днаных На́цыях

Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс) 

слугава́ць уст. bedíenen vt; áufwarten vi (каму-н. D);

слугава́ць пры стале́ bei Tisch bedíenen

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

заця́жка ж.

1. (пры курэнні) Zug m -(e)s, Züge;

2. (пра час) гл. зацягванне

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

здалёк, здалёку прысл. von wéitem, von fern;

пачаць здалёк weit áusholen (beim Erzählen) (пры размове)

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

практыкава́нне н.

1. Üben n -s, Übung f -, -en;

2. (пры навучанні) Übung f -, -en

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

інду́кцыя, ‑і, ж.

1. Спосаб разважання і метад даследавання, пры якіх агульныя выгады робяцца на аснове ведаў пра адзінкавыя факты; проціл. дэдукцыя.

2. Узбуджэнне электрычнага току ў якім‑н. правадніку пры руху яго ў магнітным полі або пры змяненні вакол яго магнітнага поля. Электрамагнітная індукцыя. Магнітная індукцыя.

3. Узаемадзеянне працэсаў узбуджэння і тармажэння ў нервовай сістэме, пры якім узнікненне аднаго працэсу выклікае развіццё другога, процілеглага.

[Лац. inductio.]

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)

апі́лкі, ‑лак; адз. няма.

Дробныя частачкі матэрыялу, якія ўтвараюцца пры апрацоўцы яго пілой або напільнікам; пілавінне. Зазвінела піла, Застагнала сасна; Пры дарозе, Як слёзы, апілкі. А. Александровіч.

Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)