Наву́ка (ТСБМ, Яруш., Гарэц.), ст.-бел. наука ’навука, сістэма ведаў; вучоба; навучанне; урок, нешта павучальнае; казань, пропаведзь; парада’ (Сташайтэне, Абстр. лекс., 65). Укр., рус. наука, польск., чэш., славац. nauka, в.-луж. nawuka, балг., макед. наука, серб.-харв. наука, славен. nauk ’навучанне, вучэнне, урок, прыклад, папярэджанне’. З *na‑ і ‑uk, гл. вучыць (Фасмер, 3, 49; Махэк₂, 666; спец. адносна ўсходнеславянскага слова гл. Кохман, SOr, 29, 115–120).

Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)

калібрава́ць спец. kalibríeren vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кіслотатрыва́лы спец. säurefest, sä́urebeständig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

кітава́ць спец. verkítten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

падкітава́ць спец. verkítten vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

палірава́ць спец. políeren vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

бі́тумны спец. bitúminös, bitúmig

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

антрапамо́рфны спец. antropomórph, ménschenähnlich

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абвалава́ць спец. umwállen vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс) 

абгаблява́ць спец. behóbeln vt

Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)