Асоба, якой дадзены паўнамоцтвы для выканання якіх‑н. аперацый спецыяльнага характару. Пасля шасцімесячнай вучобы Саша стаў працаваць оперупаўнаважаным у Ашмянах.Новікаў.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
нагляда́льнік, ‑а, м.
Той, хто наглядае што‑н., глядзіць на што‑н. Нейтральны наглядальнік.//Асоба, якой даручана наглядаць за кім‑, чым‑н. Ваенны наглядальнік.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
бортмеха́нік, ‑а, м.
Асоба, якая ўваходзіць у склад лётнага экіпажа і адказвае за стан і работу матораў, абсталявання, апаратаў і прыбораў (на самалёце, дырыжаблі).
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
прыва́т-дацэ́нт, ‑а, М ‑нце, м.
У дарэвалюцыйнай Расіі і краінах Заходняй Еўропы — вучонае званне пазаштатнага выкладчыка вышэйшай школы. //Асоба, якая мае такое званне.
[Ад лац. privatim docens — які вучыць, навучае прыватна.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Персона ’асоба, чалавек’ (ТСБМ), ст.-бел.персона, парсона, персуна, парсуна ’асоба’ (1388 г.) запазычана са ст.-польск.persona, parsona, parsuna (XIV ст.), якія з лац.persōna ’тс’ (Булыка, Лекс. запазыч., 23; Кюнэ, Poln., 86), вытворнае персанальны, ст.-бел.персональный ’асабісты, персанальны’ (1615 г.) запазычана са ст.-польск.personalny ’тс’ (XVI ст.) < лац.persōnālis ’тс’ (Булыка, Лекс. запазыч., 32).
Этымалагічны слоўнік беларускай мовы (1978-2017)
Dríttesubm, f, n -n, -n трэ́ці, пабо́чны; трэ́цяя асо́ба
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)