акмеі́зм, ‑у, м.
Мадэрнісцкая плынь у рускай літаратуры, якая ўзнікла ў 1912–1913 гг. і адстойвала прынцыпы «чыстага мастацтва», індывідуалізм.
[Ад грэч. akme — вяршыня.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
партупе́й-пра́паршчык, ‑а, м.
Ніжэйшае званне ў рускай арміі канца 18 ст., якое прысвойвалася дваранам. // Асоба, якая мела такое званне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
партупе́й-ю́нкер, ‑а, м.
У дарэвалюцыйнай рускай арміі — званне, якое прысвойвалася юнкерам за выдатную службу. // Асоба, якая мела такое званне.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
більён, ‑а, м.
Лік, роўны мільярду ў рускай, французскай і амерыканскай сістэмах падліку і тысячы мільярдаў у нямецкая і англійскай сістэмах.
[Фр. billion.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
каню́шы, ‑ага, м.
Гіст. Прыдворны чын у Рускай дзяржаве 15–17 стст. // Асоба, якая мела гэты чын і загадвала царскімі канюшнямі.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
секу́нд-маёр, ‑а, м.
Афіцэрскае званне ў рускай арміі 18 ст., якое пазней адпавядала званню капітана. // Асоба, якая мае гэта званне.
[Ад лац. secundus — другі і слова маёр.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
страмянны́, ‑ога, м.
У Рускай дзяржаве 16–17 стст. — прыдворны, які даглядаў царскіх верхавых коней і суправаджаў цара на ўрачыстых выездах.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
«Жыціе Аляксандра Неўскага» (помнік стараж.-рускай л-ры) 9/112
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
«Жыціе пратапопа Авакума» (помнік стараж.-рускай л-ры) 9/112
Беларуская Савецкая Энцыклапедыя (1969—76, паказальнікі; правапіс да 2008 г., часткова)
«БЕЛОРУ́ССКАЯ ЖИЗНЬ»,
штодзённая грамадска-паліт. газета праваакцябрысцкага кірунку. Выдавалася 9(22).2.1909 і з 1(14).1 да 9(22) 8.1911 у Вільні на рус. мове. Стаяла на пазіцыях заходнерусізму. Адмаўляла самабытнасць бел. народа, лічыла беларусаў «вялікай рускай большасцю Паўночна-Заходняга краю». Выступала за паступовую замену бел. мовы рускай, называла бел. пісьменнікаў і інш. дзеячаў нац. культуры палякамі, якія апрануліся ў бел. світку. З 10(23).8.1911 выходзіла пад назвай «Северо-Западная жизнь».
т. 3, с. 80
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)