перано́сіць
1. (тэрмін) verlégen
2. (на другі
3. (трываць) ertrágen
перано́сіць хваро́бу éine Kránkheit überstéhen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
перано́сіць
1. (тэрмін) verlégen
2. (на другі
3. (трываць) ertrágen
перано́сіць хваро́бу éine Kránkheit überstéhen
Беларуска-нямецкі слоўнік (М. Кур'янка, 2010, актуальны правапіс)
indention
1) абза́ц, адсту́п -у
2) вы́емка
Ангельска-беларускі слоўнік (В. Пашкевіч, 2006, класічны правапіс)
тэрцы́на, ‑ы,
Вершаваная форма, што складаецца з трохрадковых строф, у якіх сярэдні
[Іт. terzina ад terza rima — трэцяя рыфма.]
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
абза́ц
(
1) водступ управа (чырвоны
2) адносна закончаная ў сэнсавых адносінах частка тэксту ад аднаго чырвонага радка да наступнага.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
брахі́калан
(ад брахі- +
верш або частка верша, напісаная кароткімі радкамі з аднаскладовага слова або слоў, у якіх колькасць складоў не выходзіць за межы адной стапы.
Слоўнік іншамоўных слоў (А. Булыка, 1999, правапіс да 2008 г.)
подписа́ть
подписа́ть догово́р падпіса́ць дамо́ву (дагаво́р);
подписа́ть строку́ падпіса́ць
подписа́ть на газе́ту падпіса́ць на газе́ту;
Руска-беларускі слоўнік НАН Беларусі, 10-е выданне (2012, актуальны правапіс)
НАБО́РНА-ДРУКАВА́ЛЬНАЯ МАШЫ́НА,
машына, на якой паслядоўна набіраюцца і друкуюцца літара за літарай (літарадрукавальная машына) або
У Н.-Д.М. выкарыстоўваюць шрыфтавыя знакі друкарскага тыпу з рэльефным вочкам. У залежнасці ад спосабу набору і друкавання адрозніваюць індывідуальныя шрыфтаносьбіты, на якіх ёсць вочка аднаго ці некалькіх знакаў, і групавыя шрыфтаносьбіты, дзе размешчаны ўсе знакі аднаго камплекта шрыфту. Знакі размяшчаюцца на шрыфтавых калодках (рычагах), па акружнасці дыска, цыліндра, сферычнай паверхні шрыфтаносьбіта і
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
НЬЮ-ЙО́РКСКАЯ ГАРАДСКА́Я О́ПЕРА (New York City Opera).
(«Поргі і Бес» Дж.Гершвіна, «Патрывожаны востраў» У.Г.Стыла, «Ласкавая зямля» А.Копленда, «Крылы галубкі» Дж.Мура, «Вар’ятка» Дж.К.Меноці),
Я.У.Новікаў.
Беларуская Энцыклапедыя (1996—2004, правапіс да 2008 г., часткова)
слыхавы́, ‑ая, ‑ое.
1. Які мае адносіны да слыху (у 1 знач.).
2. Які служыць для слухання, дае магчымасць слухаць.
Тлумачальны слоўнік беларускай мовы (1977-84, правапіс да 2008 г.)
Zéile
1)
2) рад, шэ́раг
3) баразна́
Нямецка-беларускі слоўнік (М. Кур'янка, 2006, правапіс да 2008 г.)